stijdelijk
venster op de nieuwbouw
Ook ik was reeds in Het Tijdelijke Stedelijk. Helaas nog zonder reguliere camera, maar ik heb wel met veel plezier rondgelopen, gekeken en geluisterd en heb toch wat plaatjes gemaakt met mij slimfoon. Het herintreden van het Stedelijk in de stad is helaas van tijdelijke aard. Begin volgend jaar gaan ze weer dicht voor onbekende tijd. Het gehele museum zou eind volgend jaar heropend moeten worden, maar als je de bouwplaats aan de achterzijde bekijkt lijkt het definitieve herintreden nog ver weg.
Tot mijn verbazing heeft de bouwer wel nog een groot spandoek met de bedrijfsnaam aan de nieuwbouw hangen 
.
the temporary stedelijk
recycling (2)
vogelverschrikker
Deze fraaie high&lowtech vogelverschrikker ter bescherming van een moestuin zag ik in Carignan, Frankrijk. Er waren er diverse op het hek langs de tuin aangebracht. En ook elders in de straat had het navolging gevonden (of was een buur voorgegaan).
recycling (1)
picturing foam magazine
Taking pictures from pictures, één van mijn onnozele bezigheden, blijkt nu ook al salonfähig. In het Tijdelijke Stedelijk hangt een grote foto van Louise Lawler van een zaal met werken van Jeff Koons en Donald Judd in het Oude Stedelijk.
Op de cover van foam magazine hierboven een prachtig portret van Clint Eastwood door Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin.
city life (ik ben hip)
koop niets
foam magazine heeft een sterk tijdsbesef. Je zou kunnen zeggen dat ze trendy zijn, maar dat heeft een ietwat negatieve bijklank. Ze zijn, net als het uitgevende foam museum, geïnteresseerd wat er nu in de fotografie gebeurt. Of mét fotografie. Het nieuwste nummer heet CITY LIFE en toont sterk verschillende zichten op de stad en het leven aldaar. Er zit ook een serie bij met op een telefoon gemaakte foto's. Dat ligt natuurlijk voor de hand en ik denk dat de alomtegenwoordigheid van camera's ook één van de redenen is waarom er zoveel stadsfoto's gemaakt worden. De technische kwaliteit van foto's met pocket- en telefooncamera's is veelal laag, maar dat doet niet persé af aan de zeggingskracht.
Na de vorige aflevering PEEPING ging ook dit nummer van foam magazine weer over zaken waar ik mee bezig ben, vandaar de titel van deze post.
lezen
stroomversnelling
Ik las in Japan romans van Yasunari Kawabata, Taichi Yamada, Banana Yoshimoto en Kenzaburo Oë.
"De knoppen breken" van Oë maakt de meeste indruk. Over een groep kinderen van een tuchtschool die tijdens de tweede wereldoorlog geëvacueerd worden naar en opgesloten in een bergdorp. Een verschrikkelijk verhaal van grote schoonheid. Het leest als een filmscenario. Je ziet de jongens, het landschap, de modder en sneeuw. Je voelt de kou, honger, ellende en pijn. De acteurs zijn allen indrukwekkend.
urban
kado?
In de serie urban twee foto's van huishoudens in Tokio. Het betreft de bezittingen van daklozen. De eerste dag van de vakantie kwamen we al een plein in en park tegen waar met een dekzeil afgedekte spullen stonden. Door het kookgerei twijfelde ik eerst nog even of het soms gesloten eetkramen waren. De onaangename lucht gaf aan dat dit niet zo was. Elders op het parkplein waren een paar bewoners thuis.
Deze foto's zijn genomen in de buurt van het Tokyo National Museum. Ik vermoed dat de notebook neergelegd is door een passant. Dikke kans dat die daar blijft liggen tot de nieuwe eigenaar thuis komt.
on the road
Being with art
pauze
Het herintreden is vooralsnog meer een terugkeer naar de kunst dan naar het kunstenaarschap. Ik zie weer regelmatig tentoonstellingen. In Japan was het vooral design en buhda. Moderne kunst is er weinig te zien en de oude kunst die getoond werd in musea betrof vooral budistische beelden. Uitzondering is de moderne kunst op het eiland Naoshima, daarover bericht ik later.
Verder viel op dat men er voor kiest weinig in een zaal te plaatsen. Ik vermoed dat men zo meer aandacht voor de tentoongestelde werken wil krijgen. Voor een verre reiziger heeft het als nadeel dat er slechts een klein deel van de collectie te zien is. Zo heb ik in geen prenten van Hokusai gezien.
Wilde aanvankelijk dit bericht in het Engels schrijven maar kon geen Engels woord voor herintreder vinden. Zou men dat elders niet doen? Is het daar weg is weg?
japan here we come
picture of picture 2
10 Mei vertrek ik naar Tokio voor een bezoek aan Japan van 23 dagen. In die tijd bezoek ik 9 plaatsen. Steden en dorpen, beton en bergen, oud en nieuw. Geheel in strijd met hedendaagse conventies ben ik niet van plan daar dagelijks over te berichten. Ik verwacht veel te zien, horen, ruiken en voelen en zal daar vast na terugkomst in beeld en tekst verslag van doen.
Terwijl ik mij volzuig met beelden, indrukken en informatie zal het op deze plek stil zijn.
asterios polyp
afbeelding uit het boek
Alweer zo'n 'laat debuut'. David Mazzucchelli is al jaren striptekenaar en komt nu met zijn eerste roman. En dat doet hij dan ook meteen goed. Deze beeldroman wordt opvallend genoeg door meerdere recensenten als literair werk beoordeeld en geroemd als één der beste romans van 2009. Vind ik heel gewoon, ik heb goede strips nooit onderschat, maar in de literatuurkritiek was ik het niet eerder tegengekomen.
Asterios Polyp is zowel qua verhaal, tekst, belettering als tekenwerk fenomenaal. Het is komisch, filosofisch, romantisch en spannend.
Door de uitgever wordt het als volgt gepresenteerd: The triumphant return of one of comics’ greatest talents, with an engrossing story of one man’s search for love, meaning, sanity, and perfect architectural proportions.
Zij plaatsen het boek dus in de rijke traditie van het herintreden.
En het volgende citaat uit de New York Times staat terecht op de flaptekst: The book is a satirical comedy of remarriage, a treatise on aesthetics and design and ontology, a late-life Künstlerroman, a Novel of Ideas with two capital letters, and just about the most schematic work of fiction this side of that other big book that constantly alludes to the “Odyssey.”
En ook fijn: toen ik hem uit had kon ik gewoon weer vooraan beginnen. Dit is een boek die je vele malen kunt lezen om telkens nieuwe dingen te ervaren.
legendary pictures
vondelpark
Nadat mijn Razr vroegtijdig de geest had gegeven, had ik een tijd een Finse telefoon met een nummer als naam. Dat was niet inspirerend voor de mobiele fotografie. Maar nu heb ik een Legend en dat noodt direct weer tot nieuwe beelden.
peeping
Peeping is de titel/ het thema van de nieuwe FOAM magazine. Vanzelfsprekend een voor de hand liggend onderwerp in deze tijd van alomtegenwoordige camera's en onverzadigbaar exhibitionisme. Wat me bij het doorbladeren verbaasde is dat het bij veel series niet duidelijk is of het in scene gezet is of niet én dat dat er niet toe doet. Het maakt wel verschil of de gefotografeerden, in zoverre als ze herkenbaar zijn, toestemming hebben gegeven voor publicatie.
En ik vroeg me direct af: wat is de meerwaarde van het publiceren van dit soort beelden als zijnde kunst. Wat is het kunstzinnige element in het opblazen van Google streetview foto's en daar je eigen naam aan verbinden? Ik vraag me ook af wat Google ervan vindt dat iemand hun foto's hergebruikt en daar dan ook nog copyright op claimt. Volgens de schrijver van de begeleidende tekst is het originele van fotograaf Michael Wolf dat hij de Google foto's fotografeert vanaf het beeldscherm. Oftewel foto's van foto's, de onnozele bezigheid waar ik me ook graag mee bezig houd en waar ik recent wat voorbeelden op dit blog toonde.
Een andere serie toont jonge vrouwen in tienerkamers die zichzelf fotograferen, al of niet met webcam. Dit refereert tamelijk plat aan een bekend fenomeen. Ik ga nog lezen wat de toelichting is bij deze portfolio. Ik vraag me wel af waarom er geen serie is gemaakt met foto's van dating en community sites met daarbij een degelijk essay over dit fenomeen.
Wat ook opvalt: het is allemaal zo netjes en braaf. Alsof het enkel om de esthetische waarde gaat van een onschuldig fenomeen. Het feit dat we doorlopend gefotografeerd en gefilmd worden en hier zelf ook veelal aan mee doen is helemaal niet zo onschuldig.
ja, ik doe het ook. guilty as hell
debuteren op je negentigste
picture from picture
Millard Kaufman, Amerikaans scenarioschrijver, debuteerde als romanschrijver op zijn negentigste. Deze week is zijn tweede boek uitgekomen, een jaar na zijn dood op tweeennegentigjarige leeftijd. Dit is geen herintreden maar het is wel bemoedigend.
De boeken, Bowl of Cherries en Misadventure, worden uitgegeven door McSweeney's.
we zijn allen fotografen
ijburg bij nacht
Dat is niet waar, maar het aantal mensen dat een camera met zich mee draagt en gebruikt is groot. Dat neemt niet weg dat er ook velen er hun beroep van kunnen maken. In tegenstelling tot veel geklaag is er een inflatie in dit soort beroepen. Professionele fotografie wordt erkend en gewaardeerd. We zijn ook allen schrijver. En filmer.
we disconnect eachother
foghole (picture during performance of Yutaka Makino)
Duncan Speakman, about walkmans/iphones.
We also disconnect ourselves form our surroundings while connecting to someone by phone. The difference between private and public space is changing. People talk about intimate things in public space, surrounded by other people who have no relationship to them.
Pagina’s
Rubrieken
Slideshow
Archives
Recente reacties
- admin on herintreder in de kunst
- peter bruyn on herintreder in de kunst
- Marcel on saai
- admin on uittreders
- Sandra Smallenburg on uittreders
Materiaal gebruiken?
